Sniper

Behoedzaam word ik beslopen, in een stilte zonder mist -
angstvallig verzwegen en gemeden - ik weet niet wat mij bezielt.
Want angst is een woord dat nooit heeft bestaan.
En wreder dan de dood, is de stilte van het woord.

In het tastbaar spoor van mijn verleden,
beklim ik de zonden die mij bekoorden:
ik hoor het vloekend gezucht van mijn ouders,
de staalharde zweep van mijn stem.

Mijn stem is verhard en bezweken onder lasten die geen tijd verdragen.
Ik heb mijn eigen magere charme.  Die niemand kan verstaan.
Zonder verhaal, geen verhaal tegen moeheid:
aanwezig afwezig, als meest vitaal geslacht.  Ik ben.

Want zo ik kind was, en bekoring, vervoering en ontroering,
onschuldige verleiding - zo was ik dan, geschrokken,
een standbeeld met gezwollen keel, bodemloos verkracht.
Harde woorden verzachten mijn ziel.

Want hijgend ben ik mijn dood nabij,
verankerd in taal die mij levend verstikte,
verschoond in geweten en gezuiverd van geest:
de taal werd mijn strop en mijn adem.

Als ook niet poëzie een slagboom van de tijd was,
een tedere verkenning, een nooit voltooid geheim.
Ademend sta ik stil, losstaand in beweging.
En de tijd werd mijn grootste vriend.

Heb ik niet mijn best gedaan, de angst voor goed verzwegen?
Geen verwachting los ik in:  de tijd is ingelost, bezweken.
Vreemd is het om dagenlang aanwezig/afwezig levend/dood
mezelf/zonder mezelf te zijn.  Ben ik nog wie ik was?

(06.07.96)

|||||