Verstikking

Deze schaamte die vernedert,
die mijn lichaam uitholt,
mijn geest veredelt maar mijn zinnen spaart.
Bodemloos ontregeld,
van mezelf ontheven zonder verhaal.
Ik sterf opnieuw en zonder dralen,
mijn schaduw tegemoet.

En met elke hap die ik adem, weet ik dat ik vlugger sterf.
Met elke hap die ik weiger, weet ik dat ik meer verkramp.
Waar is zij dan, die schaamte, die lucht die mijn longen verziekt?

Deze troosteloze schemering,
dit zelfvoldaan genot,
dat mij met niemand meer geniet.
Deze tot grap gerijpte eenzaamheid,
dit tot hol gemis vergleden experiment:
voor wie kuis ik mijn schoorsteen,
als geen lucht mijn longen slikt.

En met elke hap die ik adem, weet ik dat ik vlugger sterf.
Met elke hap die ik weiger, weet ik dat ik meer verkramp.
Waar is zij dan, die schaamte, die lucht die mijn longen verziekt?

(09.07.96)

|||||