Voor mijn bestwil

Mijn vraag begint opnieuw.
En mijn honger is gestild.
Mijn honger was verdriet, en onmogelijke pijn.

Ik heb gewacht op onmogelijk begrip.
Ik heb gewacht op onmogelijk herstel.
Ik heb gewacht tot de pijn te verdragen was.

En toen sloeg hij terug, met nog meer kracht.
En de huiverende macht van een nooit gekend verleden.
Nu word ik wakker, en ik bevrijd de tijd van zijn veren.

Ik sta recht, want net nu leg ik mij neer.
Bij dit onrecht, dit woekerend verraad,
deze grondeloze pest die in mij verder sterft

en zijn gruwelijk verhaal doet.
Want verhalen hebben we nooit verteld.
Dat werd voor ons gedaan.

(24.07.96)

|||||