Aphrodite

Nu je mijn zinnen gijzelt, en teistert op bruikbare afstand:
het is moeilijk om zelf op jou af te gaan.  Tijd en ruimte
om op te beuren, uit te klaren wat duister blijft, te missen
wat nooit naderbij komt.  Maar lang ontbreken mag je niet.

Alle geluk is maatwerk.  Van kennis die fragiel is, feilloos,
maar machteloos:  speler op verplaatsing, altijd elders,
ademloos.  Jij bent de macht van het vreemde, het vrijgevig
of aardige buitenland, dat mij liever of trager laat delen

in octrooien van genot.  Niets beheers ik, of onvolkomen.
Zelfs ik ben onberekenbaar, feilbaar in garanties.  Ik verlang
slechts naar de schommel, van even en oneven, brandingen
van eb en vloed, die aanbreken of afbreken - de Zee:  altijd

paraat, en op welke afstand ook, altijd gehuld in schuim.
Daaruit ontstaat de liefde, de roes van verheven gedachten,
de loper van magische dagen.  Waarom ontloop je mij,
of in de voren van de kracht, die mij zonder jou ontbreekt?

(18.07.02)

|||||