Apologie van weer en wind

Afstand zit muurvast,
in ons leven ingebakken zelf.

En ik verheerlijk de afstand.
Want de afstand behoedt ons voor tevredenheid.

Ik wil niet aldoor aan je denken.
Ik wil niet aldoor bij jou slapen.

Ik wil genieten van de kwelling,
van de deining van de hoop, en het onverwachte.

Ik wil jou voeden in mijn geest,
om dan te voelen, van moment tot moment:

dat je bestaat.  En het reiken, en het raken.
Jou delen, met elke denkbeeldige man.

(18.07.02)

|||||