Babysit

Het stond vast dat hij niet deugde.
Van kinderen begreep hij niets, en nog minder van zichzelf.
Hij stond algemeen bekend als een trauma dat zich opsloot.
Daar sluit je toch geen kind bij op?

Maar inderdaad.  Nood breekt wet.
Hij werd ontvangen met gemaakte uitbundigheid,
en zijdelings maar dringend wegwijs gemaakt in het huisbrevet
van regels en verboden. Heel interessant, allemaal.

Daar bevond hij zich, in een wildvreemde stad.
Tussen wildvreemde muren, met daarbij horende kinderen.
Die hem aangaapten, zoals de muren. “Ook hier maak ik abstractie
van alles wat ik weet en ben”, dacht hij.  “En kinderen weten alles beter”.

Hij verzon het spel dat verscheen op hun gezicht, en werd ontzettend geliefd.
Bij de kinderen.  Maar de ouders begrepen niet waarom.
Nog steeds maken ze ruzie, nog steeds.
Want het staat vast dat hij niet deugt.  Dat hij niets begrijpt.

(21.09.02)

|||||