Belofte

Het mooiste schreef hij later.
Want nu is hij nog jong.
Nu mag hij nog gek zijn.  Of zondigen.
Of doen alsof hij oud wordt.

Hij mag schoppen en stampen,
als een koe die haar gras verraadt.
De boer krabt eens in zijn haar -
geen paard dat zijn gort verruilt voor een leesbril.

Nu mag hij nog dromen, en verward zijn -
zoeken. Of zelfs niet - vinden.
Om later te ontginnen:  zijn wanen, zijn stuipen,
de bulderende vlagen van ontreddering.

Alle verlossing is tijdelijk.
Alle angst is aanwezig verleden.
Vreemd toch dat wat beter was,
die vreemde omweg neemt naar later,

door de drassige weiden van nu.
De zompige akkers van elk moment.
Hij heeft gewoon geen keus.
Hij is de drachtige moeder van het laagland.

(04.08.02)

|||||