Bevallende vriendinnen

De argeloze kinderen spoelen aan.
Op mijn bevende duinen, die waaien naar het water.

Er wordt gelachen en gekrijst, gekraaid en gesnikt -
geen kind raakt mij aan of ik sterf.

Uit de dood van mezelf, beraamde ik de duinen.
De lofzang op de zee.  Die geen kind, geen ouder spaart.

Zielloos ratelt de vloedlijn. Vruchteloos ritselt
een melktand. De duinen schuiven waaiend op.

(29.08.02)

|||||