Bezoek

Ouders zijn wonderlijke wezens.
Ze zijn ontroerend, op verre afstand.
Ze zijn betoverend, op reis,
of op andere manieren:  niet in de buurt.

In hun buurt zijn, is nog altijd:
inkrimpen, besparen op oprecht gevoel.
Wat wil spreken, laten varen,
en pijn verruilen voor hardnekkige tegenspraak.

Een begroeting is nog altijd:
schrikken voor de tweesprong van jezelf,
die als ouderdom in bloei staat.
En zich vergaapt aan zijn afkomst.

Want zij stammen af van mijn kindertijd.
(Was ik meer dan een kind, of alleen maar
een gedachte? Als zelfs herinneringen braaf zijn,
verbasterde rasters van vergeten groei.)

Het blijft vreemd:  “Dag!” zeggen.
Of:  “Geen nieuws is goed nieuws!”.
Want stilte is de traphal van de leegte.
Het is raar om hen na te staren,

verbonden aan elkaar als prikkeldraad.
Ze stralen hun klaagzangen uit.
Ze zijn ontroerend als ze lachen,
want al mijn tranen zijn hun krampen.

Ze nemen afscheid, als opgezette vogels
in een biologisch nest. “Dag ma, dag pa!”,
en lachen is opnieuw op reis gaan
naar onbemind terrein.

(31.07.02)

|||||