De blik van een groottante

Al toen ik klein was, had ze schrik voor haar leeftijd.
En inderdaad:  haar bejaardheid gaat aan mij voorbij.

Deze vrouw die haar leven bundelde:  in de sluitvorm van een taart,
in de blauwe vlammen van hout, in een moestuin van gastvrijheid.

Nu, hoor ik slechts:  haar verbitterd zwijgen, haar ingeslikt klagen.
Nu, zie ik slechts:  haar verpieterd mondje, haar gekromde rug.

Zo verzuurd ben ik, dat ik mezelf ontloop, in haar berustende ogen.
Maar al de tijd die ze mij gunde, gaat op in haar gedachtenis.

(07.09.02)

|||||