De tijd van toen

Wie snokt er aan mijn zoden?
Wie rukt er aan mijn lakens?
Wat ben ik vergeten, en wie
heeft mijn verdriet verraden?

Echte liefde is een doorn in mijn oog.
Want echte liefde moet ik missen.
Alle liefde was bedrog, of onmacht.
En dit is weer eens geen gedicht.

Want de ruimte voor woorden ontbreekt.
De taal waarin ik stikte, de schreeuw
die stokte in mijn keel. Mijn leven
is een graf met bijgevijlde spijlen.

Ik herinner mij kak.  En pis.
Ik herinner mij het levenloze leven dat ik werd.
Ik wil wel: verrijzen. Maar waar vind ik
de woorden die mij niet opnieuw verknallen?

Ouderliefde is verdacht.  Een kwade droom,
die overschaduwt wat nog erger is.
En ook poëzie is ideaal: opvallend
veel woorden, voor zeldzaam bestaan.

(07.09.02)

|||||