De walging

Bij gebrek aan mensen woon ik in boeken.
Ja, dat is triestig, maar mensen noem ik:  triestiger.
In boeken ben ik niet mezelf, maar in mensen:
blijf ik, verborgen. Dat is pijnlijker dan lezen.

Zelfs lezen wordt steeds moeilijker.
Toffe boeken worden zeldzaam.
En desondanks, blijf ik:  alleen,
met dat zeldzame boek. Of de zoektocht.

Nochtans:  het gaat niet over boeken.
Het gaat ook niet over: eenzaamheid.
Het gaat over mensen.  Integendeel.
Over de plooi van een bestel.

(12.10.02)

|||||