Déjeuner sur l'herbe

Ook deze relatie is niet meer dan een droom.
En volwassen worden heet:  deze droom bestrijden,

en niet elkaar.  We hebben elkaar aan de kant gezet.
We zoeken volmaakte liefde, maar gunnen onszelf geen glimp:

Oe stelplaatsen van haat, de lagers van verachting.  
We bestoken elkaar in de zijlijn, met kruitdamp van halfbakken liefde.

Wie zal dan ons vel geleiden, als deze liefde opstaat?
En getuigt, van een half voltooide inbreng, in de moord die we beramen?

Ook nu, lopen we naast elkaar.  We kruisen elkaar - amechtig, voortvluchtig -
en lopen door, met onze handen op het paspoort van de landwacht.

We spelen elkaar voor, wat we zelf willen geloven.
We zijn de vorm van alles wat leeg blijft.

En daardoor breekt de speeltijd uit.  Uit frustratie.
In het diepst van zijn gedachten.

Ze lag daar, in het gras, met haar witte jurk omhoog.
“Pak me!”, zei ze, “Pak me langs achter!”.

(29.07.02)

|||||