Door de tijd

Het geluk wordt mij te machtig.
Mijn vel is te klein voor mijn bloed.

Nu je in mij opbloeit,
mij vanbinnenuit bezet.

De ontroering is geladen:
krakende bolster in première.

De veren staan gespannen:
zeulende vorsten van genot.

Ik ben klaar, ik wacht, ik lijd.
Ik trotseer, ik beklem, ik herstel.

Moedeloos kalft de verveling af.
Machtig buldert de seconde.

(13.07.02)

|||||