Dorst

Wij die kraaien, reppen en roeren:
leven, altijd leven, levenswil.
Wij, die krassen met monden vol leven.

Altijd, als monden vol staan:  waarvoor?
Staan de woorden voor het leven zelf?
Of zijn zij:  een teken, een vorm van overdrijven?

Omdat alle leven uit ons is verdreven?
Omdat leven staat tot mond,
zoals water tot droog?  Korst, kei.  Rivier?

(24.10.02)

|||||