Dubbelzinnigheid

Ze vroeg het zo nadrukkelijk.
Ze had mij betrapt, dacht ze.
Maar ik zei nee.

Met steeds meer nadruk zei ik nee.
Ze kreeg al spijt,
dat ze beter niets gevraagd had.

Dan lijkt het alsof ik tekortschiet.
Dan besef ik dat ik beperkt ben.
In mijn ideeën, in mijn ervaringen.

Dan besef ik dat ik iemand ben.
Maar zonder veel verrassingen,
zonder dialoog.  Ik druk mezelf nooit uit.

Of zelden.  Of alleen.
Dan besef dat ik alleen ben.
Ze vroeg me of ik gelukkig was.

(23.09.02)

|||||