Een witte vlag

Het is een keuze die ik maak.
Ook dan verloopt mijn leven.
Ook dan wordt nog gelachen, kijken kinderen televisie.
Ook dan is de avond zacht, en zwoel, en zitten de terrasjes vol.
Ook dan schijnt de maan, en bedrukken bomen de lucht.
Ook dan kan ik mij afrukken, of op de borst slaan, of een beetje tokkelen, op mijn klavier.
Of op mijn gitaar, die nog altijd pijn doet, helaas.
Of nadenken, of telefoneren, of uitgaan.
Of ergens anders in bed kruipen.
Maar ik ga slapen.

Ik ga slapen, want dan werkt mijn brein.
Mijn brein neemt de rust aan van mijn lichaam
en schakelt over, op andere bedrijven.
Met gevoelens die mijn geest herverkavelen,
met gedachten die mijn lichaam heruitvinden.
Dan schrijf ik meermaals poëzie,
met op mijn linkerhand een havik, op mijn rechterhand een puit.
Dan val ik opgelaad in slaap, als niemand meer denkt aan vandaag,
als buiten de nacht alle dromen verzamelt.
Dan val ik, als borst, als mes, als doek.

(29.07.02)

|||||