Eindelijk

Het heeft lang geduurd, nu zijn ze er toch:  woorden,
die jouw gemis omgeven.  Je omhult mij, in mijn dromen,
in mijn dagen.  Je vervult en verblindt mijn kamer.

Het zijn langgerekte bogen, die de tijd die we delen overspannen.
Ik mis je, mijn lief.  Of toch, zo is het niet bedoeld.
Je bezet mijn dagen, je doorklieft mijn nachten.

Omdat ik verlang.  Je bent herinnering, aan buiten.
Aan genot dat zichzelf vergeet.  Dat zichzelf inlaat met omgeving.
Ik ben wolken, en meeuwen, en strompelende aarde.

En alles wat niet stoort, maar wel verontrust,
haalt ons zienderogen in.  Alles is volmaakt.
In de wurggreep van de oevers die ons sturen.

(22.06.02)

|||||