Expansie

Ik hou wel van de stad,
maar mis de polder enigszins,
de wind en de ruimte, en de kreten van vechtende meeuwen.

Nu hoef ik hier niets te missen,
maar soms mis ik de zee, toch wel,
met haar golven, en dat vreemde geruis dat mij opwindt.

Ik weet het:  hier zijn heuvels,
maar soms voel ik mij bedrogen, een beetje,
want ik weet wat een berg is, en bergen trekken mij aan.

Soms wil ik gewoon wat rondwandelen,
langs de steigers, langs de boten -
ja, hier is wel een kanaal, maar dat lijkt niet op een haven.

En ik heb geen tuin - soms wil ik een maïsveld zien.
Of koeien, liefst op een wei, met sloten langs, en bolle akkers.
Of knotwilgen. En - o lieve God - boterbloempjes.

Ja, soms voel ik mij alleen, hier, in deze stad.
Al die mensen. Al die mensen die hier wonen.
Soms wil ik graag op hen lijken.

Weten dat de stad geen zee is.
Geen polder, geen tuin, geen haven.
Maar de stad spreekt altijd tegen.

(23.08.02)

|||||