Feniks op reis

Ik verzamel mijn woede wanhopig.
Misschien wil ik niet wonen,

in deze slotgracht van mezelf -
dit volkomen ontredderde ophalen,

van een brug die leidt naar de toekomst.
Misschien kan ik mezelf overreden,

en het hongeren staken, het kankeren stoppen.
Misschien hijs ik een witte vlag,

en verdwijn ik.  Spoorslags.
Op een granieten paard.

(28.07.02)

|||||