Geluk

Niets moest.  Alles kon.
We waren gelukkig met elkaar.
En elkaar, dat was voldoende.

Althans, dat was de afspraak.
Ons devies dat vanzelfsprak.
Tot niets, niet meer volstond.

Toen, moest ik weerloos worden.
Heel haar leven werd de gevel van een danskoord.
Ik bleef achter met mezelf.

Plots werd alles te veel.
Aan mezelf heb ik eventjes genoeg.
En dan, ben ik alweer voorbij.

(30.08.02)

|||||