Het monster mens

In al mijn zwakheid blijf ik sterker.
In al mijn eenvoud ben ik nog angstwekkend.
Ik ben te moeilijk.  Voor mensen die werken.
Die leven met tijd.  Die leven in de bedding van hun hoofd.

Alles wat tastbaar is, wordt droom.
En zelfs mijn dromen worden nachtmerries.
Voor hun uitgekiende dweepzucht.  Met de wet,
van bestelling en levering.  En de nijpende zorgen,

daartussen.  Overleven, en schaamteloos ontkennen:
wat nodig is, wat gegeven is, wat zich geeft:
het bulderende leven zelf.  Bij al mijn onmacht,
wordt macht meedogenloos.  Geruisloos.

(06.10.02)

|||||