Kamergenoot

Poëzie ligt voor het oprapen.
Zeker op mijn kamer.

Een verkreukelde zakdoek.  Een verlaten tetrablik.
Een condoom met strikje, een vette verpakking van frieten.

Die zal ik morgen oprapen.
Of overmorgen.  Of later, misschien.

En zo, leeft mijn kamer van maandelijkse toelagen.
Ik woon en werk in bed, en verzamel dingen.

Voornamelijk afval, dat is goedkoper.
En valkuilen, voor zichtbaar opgeruimde mensen.

(30.08.02)

|||||