Kastelen aan de Loire

Verlost van de ankers van liefde.
Van liefde die dwaling werd, nooddruft.
Eeuwige kwelling, eeuwige bebrilde miserie.

Hij verschool zich in verdriet, na al dat teder verraad.
En elke liefde gold als bewijs:  van zijn liefdeloosheid.
Liefde werd:  altaar van haat.  Liefde werd:  borgwal, buffer van genot.

En nu?  Nu de wanhoop hem op drift jaagt, ommuurd door liefde alleen?
Nog voor het einde van een nieuw verhaal, voert hij de kaft op.  En het nummer van de druk.
Hij leert voor berggeit, op het mos van vallende rotsen.  Hij kent geen rust, en zeker niet als minnaar.

Beminnen wordt:  bevallen van gemiste ellende.
Beminnen wordt:  leren leven met ontsnappingen.
Beminnen wordt:  leren lopen in de puinhoop van een ander.

(26.07.02)

|||||