Niets tekort

Dit leven dat maar niet verloopt.

Dit leven dat zich voortsleept, langs voorspelbare kanalen van verwarring.

Dit zichzelf herhalende, nooit voltooide, altijd zuchtende tasten, naar adem en gepaste beweging.

Deze onmetelijke tijdeloosheid, van elke seconde die zich aandient, als lakei van vernielzucht en onmacht.

De uren die zich af en aan verslepen als blokletters van wanhoop, en pulserende schachten van walging.

Dit leven dat zich ophoopt als verlangen naar de dood, en verlangen om de dood te overwinnen.

En als de dood dan eindelijk komt:  wat blijkt?

“Het leven is te kort.”

(22.10.02)

|||||