Oedipoes

Het is een opluchting om niets te voelen.
Reddeloos verloren, verstikkend in niets.
Niets ontbreekt, niets is, niets redt.
Reddeloos mezelf, de schreeuw van wakker
en morgen.  Raadsel, droom, tragedie.
Ingetogen ernst, fruitige confituur.
Nachtmerrie, die vluchtig zichzelf beredt.
En langzaam doordringt, op het netvlies
van mijn wil.  Denken en voelen zijn één.

(20.08.02)

|||||