Ondraaglijke lichtheid

Ga je mij nu terug verlaten?
Val ik jou aan onder de gordel?
Kan je mijn geluk bevatten,
vier je de tijding in hogere kring?

Ik heb nu geen tijd voor bevrediging.
Ik sta met mijn rug naar jou toe,
in een tolhuis dat alles weerspiegelt.
En angst is de geslepen punt,

het raadsel van het zwiepen van de koord.
Kan ik dit huis verlaten, en jou voelen,
met de opslag van een blik?
Met een teken dat jou niet verjaagt?

(13.07.02)

|||||