Opwinding

De poëtische slinger wenkt.
Voorbij de woorden, wacht nog altijd de taal.
Voorbij het praten, ligt nog altijd het spreken.

En daarbuiten is alles ruimte.
Donder van zenuw en beeld.
Het weerlicht doet pijn, de nacht is spannend.

Wanneer barst ik los?
Wanneer rijm ik de donder aan het beven?
Wanneer verscheur ik alle nette woordjes op een rij?

Want iets wil gezegd.
Iets wil helder zijn.  En klateren.
Als de steen der wijzen in een lift.

(09.09.02)

|||||