Panorama

Haar poep is nog altijd fantastisch.
Ze boort mijn lendenen muisstil aan.
Tussen zwarte laarzen en opgetrokken leed.

Vakkundig kadaster van lust.  Zandloper van vlees.

Mij bekruipt het zweten.  Het gieren, het razen.
In haar onbewogen stilte, in dat feilloos palmares.
Draag ik haar huid op handen.

(10.10.02)

|||||