Parallel

Een jongen stond in de krant.
Hij schreeuwde om verandering.

Hij veranderde niets.
Maar schreeuwde.

En als zodanig had hij succes.
Hij werd zelfs gevaarlijk.

Uit voorzorg.
Men dreigde met ontslag.

Hij had geeneens werk.
Men dreigde met opsluiting.

De gevangenis zat vol.
Men dreigde met chemie.

De tijd deed zijn werk.
Hij stierf dan maar.

Seniel, uit verveling.  Waardig.
Een klein kadertje,

ergens, links,
op de zevende bladzijde.

(23.09.02)

|||||