Pleidooi voor autonomie

Slechte gedichten schrijft hij zelden.
Meestal, zijn ze minstens verdienstelijk.
En als ze prachtig zijn, zal hij dat niet verbergen.

Soms, wil het niet lukken.
Soms vallen ze naakt op tafel.
En altijd onverwacht, als naalden van geheime seismografen.

Deze machine, die hij niet beheerst,
waar hij nergens mee terechtkan:
ze staat wel op punt - als hij niets doet.

Of alles wat gehoorzaamt aan hemzelf.
Aan hemzelf is niets verloren.
Van meet af aan was hij omgeving.

(28.07.02)

|||||