Schroom

De tongval die mezelf te buiten gaat,
de schaduw die mijn dagen omlegt, en inzoomt op licht:  dat ben jij.

In jou verzin ik verhalen die ik zelf nog moet geloven.
Alle tijd die we besteden, bevat de tijd dat ik jou mis.

En in elke kus schuilt lust en afscheid, de trage beklimming van ons steigerend vel.
Wispelturig staan wij te verzinken, in geluk dat ons bedreigt.

De zenuwen tikken, met tedere schreden, tegen ons kloppend geweten aan.
Lichaam wordt inslag, gapende vlakte van geweld.

(11.07.02)

|||||