Stormkeerdam

En nu, ontbreken de woorden.
Nu is alles droom, en herbeginnen.
We zijn vreemden in de weerschijn van onszelf.

En elke stap vooruit is twee schreden terug,
opnieuw.  Elke kus, elke blik, elke aanraking is leeg.
Verbijstering, en ongeloof:  dit kan niet,

dit gebeurt.  En de stilte teistert ons gestel.
Niemand wil pijn, niemand wil pijn doen, en iedereen roept pijn op.
In de woordbreuk van de ander, in de diepgang van zichzelf.

(20.08.02)

|||||