Veto

We moeten ze een lesje leren, mores.
De huilebalken van de liefde, de kneuten en lasteraars.
Zij die de liefde beschuldigen:  van weerbarstigheid, korzelig.
En breekbaarheid, tijdelijk, broos.

Zij die van de liefde een slinger maken,
op eenzame zolders, in dampende villa’s, langs doffe ellende.
Zij die de liefde aanslaan als excuus:
om niet alleen te zijn, om samen niet minder te wanhopen.

Het moet maar gedaan zijn met treuren.
Het moet maar gedaan zijn met zeiken.
De mokkende mondjes moeten feller bijten:
in het dagelijks brood.  In de rok van de kermis.  In de staart van het getreuzel.

(24.10.02)

|||||