Aquaarde

Geen duisternis heeft mij verkrampt.
Tijdeloos licht, dat uitstierf en doofde.

Zonder ontbijt, zonder ontzag,
heb ik - aarzelend - de verkeerde schoenen genesteld.

En als ik loop, loop ik in de verkeerde richting.
Alsnog buitelend, schoorvoetend, angstig, kijkend rond mij,

naar die grote wereld, met grote ogen.
Mijn oog wordt zo wijd als water.

Want 70% van de aarde is zee.
En wenen is een werkwoord, dat blindelings zijn werk doet.

Dag wereld.  Dag mensen.  Dag, janneke maan.
Hoe gaat het er mee?

(19.09.95)

|||||