De heilige en het kind

Uit hen beide ben ik geboren,
als jonge god, die,
op de drempel van zijn leven,
staat de mens te worden,
alsof alle tijd daartoe ontbreekt.

En nu het zover is,
verlaat ik haastig mijn wieg,
om, trappelend van ongeduld,
mijn dagen te beklimmen.  Misschien,
als ik verdwaal, zal ik vergeten dat ik hoop had.

En als ik wijzer word,
noch eerlijker, misschien zal ik dan,
zelfs mijn verhalen te buiten staan.
Wat mij niet zal overkomen,
zal ik evenzeer vergeten.

Zoals pijn deed,
wat mij overkwam,
wat mij nooit ontgaan is,
wat enkel als ‘verhaal’ bestaat.
En ook dat is weer te veel gezegd.

(28.10.95)

|||||