Generatiekloof

ik moet wachten
nachtenlang wachten
gespannen zonder evenwicht
alle woorden uitgewist
alle tijd vergeten
tot ik opnieuw ontzenuwd word
samentrek en stuiptrek
met de daver in mijn lijf
mijn lichaam najaag en verbrijzel
de taal verscheur en openbreek
openbreekt
openklatert
verguld gesteven
verheven tot nokvolle glorie
(waar geen haan naar kraait)
ik luister en kijk
ongezien en zonder te kijken
ik staar de stuipen bloot
die mij ondanks mezelf verjoegen
uitjoelden uitjouwden
omdat ik geen haar beter ben
dan dat van mijn vader
dat wuift zonder weerga

(12.02.95)

|||||