Openbaring

Het is verdraaide tijd die kleur krijgt.
Het is de winter, die zieltoogt in de zomer.
Ik stik nog, maar van opwinding.
Het is het lachend ei, van de zon en de maan,
de dans van het koren in mijn toren van zout.

Het zijn zuilen zonder marmer, zonder treden
en zonder altaar.  Nooit wordt er gebeden,
maar altijd, steeds, met huiver voortgeschreden.
Geen hemel en geen aarde, maar zinnen,
die spoorslags openbarsten, schrijvend.

En in een glimp zie ik mezelf, naakt
en sprakeloos, gehuld in tastbare herinnering.
Alleen dan, dan ween ik, of huil ik,
of sla ik lachend mijn boeken toe.  Dan drink ik mezelf
als heilige wijn, verscheur ik mezelf als brood.

Dan ben ik weer een beetje god -
overigens, zonder pretentie,
en wetend dat ik verre van besta.
Of, hoe de wereld ontbreekt in mijn ik.
Of, hoe ik brood en wijn wil delen.

(28.07.95)

|||||