Opflakkering

Waarom ontgaat mij jouw blik?
Waarom ontgaan mij jouw handen?
Ik kan jou verslinden, ik kan jou vergeten.
Je hangt tussen mijn zinnen te kaarten.

Het zijn je borsten die op springen staan,
en je kut die zich laat raden,
als groene beek, als ijzeren stroom.
Mijn edele delen, je vreet ze rot.

Kijk, en wacht niet, luister.
Het is de stem van je lichaam,
de stem van je tranen.
Het is de schommel die je grillen ontrolt.

Luister, denk, gedenk, herdenk:
mijn vraag, mijn nooit voltooide aarzeling.
Misschien, als je niet zindert,
van geluk maar wel van vrees,

misschien zal ik jou, met alle macht die in mij is,
misschien zal ik jou uitspelen,
als troef met gouden harten,
als prille vraag die mij omwalt.

Ik steek jou in mijn binnenzak
en neem jou mee,
als souvenir, als reisgeschenk,
als dierbare herinnering.

Je bent mij lief, je bent mij zoet.
Neem mij, eet mij, leef mij op.
Ik ben de stof die jou dooradert,
het bloed dat jou doorwoelt.

Neem mij, eet mij, leef mij op.
Morgen zitten we aan tafel,
gewoon, als vrienden,
als vreemden in een fles.

Morgen is een nieuwe dag
waaraan de tijd zijn broek, zijn liefde scheurt.
Heb ik jou verdiend?
Heb ik jou verdiend vandaag?

(29.08.95)

|||||