Patio

Mijn benen zijn verankerd in vroege verre eeuwen, mijn hoofd
bezwijkt voor de toekomst.  Tuintegels zijn eeuwen, zijn vergeten tijden,
verzonnen werelden.  Torenhoog gespannen, dieper dan de aarde,
onmogelijk gescheurd, hou ik mezelf gevangen, in louter tijd alleen.

Als ik zonder schoenen wandel, zoekend naar een rode draad,
(die mij verder niet ontgaat, maar altijd weer verdwijnt),
als ik mijn ogen uitwrijf, in diepe slaap nog wakker,
als ik dit alles doe, dan schrijf ik niet, maar doe alsof.

Alsof mijn pen een walnoot is, die langzaam, heel langzaam,
met heel veel liefde, liefdevol gekraakt moet worden.
Eindelijk gesloopt, eindelijk in puin, zal ik dan eindelijk
mijn stenen hart verschuiven naar de vuist van een toekomst?

(09.10.95)

|||||