Poëzie

desem die de dag doordauwt

heldere woorden die de zon vergiet
vergast in mijn gestolde zinnen
mijn lijf dat rouwt
verflauwt, steeds weer, van onbehagen
van onbehaaglijk onvertrouwen in het bloed
dat mij ophoestte
mij uitbrak in zweet en tranen
en nooit verheelde pijn
nooit hersteld als ik ben
in holle steigers van schrijnende zinnen
stellingen van onbegrip

een steigerend gebrek aan armoede
is de algemene toon
waarop ik waaghalzend soleer
en kots en braak in contrapunt

van ergernis en vreugde

(02.03.95)

|||||