Rook zonder brand

De lust rijst in mijn schoenen, zoals het deeg de nacht doorstaat.
Mijn verlangen is een wolk, zoals mist, die bij dag verrast.
En wie mijn dromen wil verdrijven, moet wachten tot ik dood ben.

Bij mij leeft geen gedachte die jou niet onderdelft met kussen,
jou schaamteloos versluiert, jou grenzeloos veracht.

Maar zolang ik weiger, jou werkelijk te vatten
(wat, naar ik hoop, onmogelijk is), verdwijn je, voor mijn lippen uit.
Als lucht die niet wil stikken.  Als mist die nooit blijft hangen.

('95)

|||||