Scheurtje

Je bent een afgrond,
een gapende leegte,
met kruitdamp verschoten,
een onheilsbode,
die zichzelf met brede zwaaien uitlacht.

Je wacht,
met zilveren knoopsgaten,
met ijzeren cellen.  Je wacht
op het nooit afgeschoten schot.  Je prijst jezelf gelukkig,
en glimlacht, “De taal is rijk”, “Ik geloof nog in waarden”.

Je glimlacht,
en je keert je zakken uit,
kraait met bloeddoorlopen ogen een onzeker gelaat tegemoet.
Is het eenzaam op je toren, je nooit gekuiste zolder?
Ken je de weg nog, zelf, ben je jezelf misschien vergeten?

('95)

|||||