Schuldenlast

Er zijn van die momenten,
(zoals nu),
dat ik zou willen dat,
(terwijl het niet zo is),
'voorbestemming' toch bestaat.

Dan zou ik
- zonder het te willen -
de stem zijn van een volk,
de spiegel van een generatie,
een spoor van mijn tijd.

Mijn tijd die ik zoek in een taal die ontstaat.
Mijn verleden dat ik ben, dat gestolen is, ontvreemd.

('95)

|||||