Strijdig geduld

Het is een streep die ik aanfluit,
die ik voortdurend zet, en telkens weer vergeet.
En jij die weigert de tol te vereffenen.
Het is de taal die je weigert te spreken.

Ik weet niet wat jou bezielt, wat jou behekst,
wat jou met duivelsmacht betovert.
Het zijn figuren uit sprookjes, de weerwolf die lacht.
De adelaar versteent, met het mes op je keel, een dolk in je hart.

Op de stralen van bloed dansen dolende vrouwen,
als spijkers, als poppen, vastgepind op mannen.
Met bevende adem gekruisigd, verliezen zij zichzelf.
Zoals ik mezelf verlies in jou. Zoals jij, die onbereikbaar bent.

Hoelang nog moet ik wachten, op je liefde, op de mokerslag?
Als zelfs een kus niet onschuldig is - wie heeft jou door en door verward?
En de tijd die verloopt, vergiet ik met verdriet.
En de tranen die ik ween, zijn tranen van je onmacht.

Hoe kan ik jou vergeten?  Hoe zal je mij herinneren?
Zal je mij vergeten, of besta ik, voor het eerst?
Je zal mij niet ontbreken, als ik, zonder witte wandelstok,
tergend langzaam verder schuifel, in de richting van mijn graf.

(30.08.95)

|||||