Vereffend

Hoe liefde wordt geboren,
uit wat geen slijk een naam geeft.

Geen ruimte om te spreken,
geen ruimte om met bast en haar te voelen.

Ik voelde hoe ik onderging, met hangende lippen,
troosteloos, verankerd in holle, bolle ogen.

Zwart geblakerde drift,
die bril werd, en als oog verging.

Geen drift heeft mij gespaard.
Slechts weerloos verlaten van schrik.

Het waren zoetgevooisde stemmen -
tirades, onvoorspelbaar.

(Wat de dag voor mij verborg,
verbond mij aan een toekomst.)

Wat nu steeds weer in mij ronddoolt,
verstikkend en ontploffend:

mijn verbitterd zwijgen, mijn verbeten glimlach,
mijn verbijstering die woordloos bleef.

Maar als ik liefheb, of bemin,
ben ik zwijgend weer getuige, van dit sprakeloos verleden.

En raas ik, en tier ik, alsof ik blind ben.
Alsof de geschiedenis zich, in tergend langzame lichamen, zich tergend langzaam herhaalt.

Want ook ik ben zoetgevooisd,
zoals een condoom, met glijmiddel bewerkt.

(28.10.95)

|||||