Wie wij zijn?

Plebejers, proletariërs,
vergeefs verleid tot kunst,
veracht als profeten van een andere aarde.
Verguisd als parasieten, gebroken als de zee,
zwerven wij verder, zonder staf en bedelloos.

Het is de trots die ons verlamt,
de schrik voor het ontwaarde
dat tot waarde is verheven.
(Als ik dit schrijf stoof ik ajuin,
maar ik droom van een banket.)

Want hier ben ik geboren, in Vlaanderen,
of, in de scheet van een andere planeet,
in een fles die drijft op mest.

(Of, hoe ik trots ben te leven in het buitenland
dat ik voor m'n nageslacht ontketen.
Of, hoe trots ik ben mijn moeder te verguizen
en mijn vader te vereren.
Voor zover hij dwaas is, en ontmand.)

Want alles hier, is positief,
en verwijst naar de toekomst.
Zoals mijn drukkende maag naar het toilet.
Zoals de plebejers ooit, naar een aquaduct,
of nu, naar een zuiveringstation.

('95)

|||||