Zoenoffer

Jonger was ik dan gestorven,
beleden als heilig, als pretendent van God,
als wachtwoord van de waarheid.
Als eindeloos geluk dat steeds weer,
steeds helderder ontbrak.

Tot ik God vergat.
Tot ik, met verweerde handen,
met gruwelijk verminkte benen,
met blinde woede zonder weerga,
een nog gruwelijker dood betrad.

Ik beleed mezelf als kind,
als bandeloze onschuld, zonder grens,
met opgeheven tijd, met poëtische gedachten,
zonder ruimte, zonder beperking,
louter onmogelijke mogelijkheid.

En ik dacht, en ik schreef, en ik vergat,
mijn toekomst, mijn verleden,
beleden in gedachten, zonder zin,
slechts weerzin.  Alsof ik niet bestond,
louter voor mezelf bestond.

Zoals ik nu terug vaststel dat ik niet alleen besta,
maar ook mezelf herinner, alsof ik al herinnerd ben.
Want mijn leven wacht, wenkt, met open handen,
mijn toekomst tegemoet, die ik niet verwacht,
niet betracht, zelfs niet verwijt ooit te hebben bestaan.

(29.10.95)

|||||