Zondagskermis

Het zijn gordijnen die het zonlicht weren…
Het is vuur dat de dag verslindt.

Roos noch rozen zijn aan mij nog besteed,
want op een hobbelpaard stal ik de show voor mijn moeder.

Ik wil geen paard, geen floche, geen engel zijn.
Want hobbelend ben ik vergrauwd, verdobbeld, verbouwd - als tastbare droom.

En wat ratelt in mijn keel?
Toch niet het paard waarmee mijn vader vrijt?

Ik schuw de kap, zijn monnikspij.
Want niets is vromer dan zijn kus.

(06.07.95)

|||||