Gestuurde verwarring

Ik durf mij nog niet te bekennen.
Mijn liefde ontspoort op vermoedens.
Ik huiver voor jouw lichaam.
Ik beklem de angst in jouw benen.
En bespeur de man in jouw borsten.

Wat jou bezielt, drijft jou tot heden:
naamloos gevangen in nu.
Geen tijd om te denken, geen tijd om te komen.
Tot wangedrag, tot tranen.
Tot inzicht in de hartslag ‘ik’.

Jij:  zonder toegang tot traditie, zonder armslag van de taal.
Jij:  slechts weerloos het opbod van mannen.
Ik benader de vrouw in jouw heupen.
Ik bespied het kind in jouw weerzin.
En de afstand die ons klein houdt, zal de man in ons bekeren.

(03.02.02)

|||||